شب نیستم
 که خانه ی مرداب است
 در من ستاره ها همه فریاد می کشند
 اما مسافران
 جز ظلمتی پلید نمی بینند
 من واحه ام
 که گم شده در توفان
 هر مانده ای که می رسد از راه
 خسته وار
 در من غبار بانگ سفرها را
 خاموش می تکاند و آنگاه
با خنده ی سراب
 سرسبز تر خیال دروغین را
 در چشم می کشد
 آوارگان که داغ سفرهاتان
 سرسبز رویشی است در این پنهان
با من ز گریه زار سخن گویید
 در چشم من هزار نهایت را
 تا بیکران رفته
 بیفروزید
 آیا کسی ز همسفرالن ، در من
 تا جاودان ترانه نخواهد خواند ؟
 در خاک غربتم که شب افروز است
 تا سبزه زار مبهم دریایم
با قایقی ز نور نخواهد راند ؟
 بیچاره من ! که قافله ها دلتنگ
 بر مهره های پشتم
 زنجیر می کشند
 و ضربه های گام
 خاموش
 نطفه های صبوری را
 پرواز می دهند
 من ناشناخته
در خویش مانده ام
 حتی
 آن همسرود سایه ی دلگیرم
 آنگونه که باید
 نشناخت
 خاموش تر ز خویش نمی خواهم
 رویندگی
 چه آتش غمسازیست
 تردید
 پیوسته آنچه می سوزد
 خاکستریست
با شب من روشن
 آواز لحظه
 وای ! چه گویم من
 رودیست
 با صبوری تن لغزان
بگذار تا رها کنم این جاری
 زیرا که باز
 تاریک تر ستاره ی در زنجیر
 پر می کشد به سویم
 تا خویش رادوباره رها سازد

ما را تو ای بی وفا دوست
ما را تو ای نازنین یار
دیگر فراموش کردی
خورشید بودی و رفتی
ناگه چراغ دلم را
در سینه خاموش کردی
 ایا به تو مانده است
در کوچه های شب آلود
 با دست های تب آلود
از ناز بر شانه ی من
زلف رها می فشاندی
ایا به یاد تو مانده است
با ریسمان نگاهی
روح مرا عاشقانه
تا شهر غم می کشاندی ؟
 کی می توان برد از یاد
آن شام روشن که مهتاب
با چهره ات روبه رو بود ؟
ما را از اینده یی تلخ
تا نیم شب گفتگو بود
در آن سکوت غم انگیز
اشک تو همچون ستاره
لغزید بر گونه هایت
و ز دور باش جدایی
فریاد من در گلو بود
اما پس از گفتگوها دست محبت فشردیم
خود را به فردا سپردیم
گر شکوه در سینه مان بود
 با بوسه از یاد بردیم
بار دگر دوستی را
با شادی آغاز کردیم
همچون دو مرغ غزلخوان
بی شکوه و بی شکایت
در باغ های محبت
مستانه پرواز کردیم
امروز آن خلوت پک
 ایا به یاد تو مانده است ؟
آن لحظه های طربنک
ایا به یاد تو مانده است ؟
بایاد آن روزها و شبها
اینک منم خسته در خویش
با گریه یی همچو باران
نالنده چون جویباران
اما تو سرگرم خویشی
غافل از آن روزگاران
ما را توی ای بی وفا دوست
ما را تو ای نازنین یار
دیگر فراموش کردی
خورشید بودی و رفتی
نا گه چراغ دلم را
در سینه خاموش کردی

هردم که محو ناز نگاه تو می شوم

آشفته حال غرق گناه تو می شوم

با لنگ پای دل چو ببینم مقام تو

مبهوت و مات عزت و جاه تو می شوم

در سایه بلندی طوبای عشق تو

جرات نموده همچو پر کاه می شوم

در انتظار لحظه دیدار آفتاب

در آسمان کوی تو هر ماه می شوم

این قالب شکسته شعر مرا مبین

با آشنای کوی تو همراه می شوم

از راه مستقیم بهشتی کشیده پا

در خلوت حریم تو گمراه می شوم

ميشود ازحسرت ديدار تو بيمار شد

سيب سرخي را به من بخشيد و رفت

عاقبت بر عشق من خنديد ورفت

چشم از من کند و دل از من بريد

حال بيمار مرا فهميد و رفت

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بي مروت گريه ام را ديد و رفت

با غم هجرش مدارا ميکنم

گر چه بر زخمم نمک پاشيد رفت

آسمون شب دوباره          اشکامو بیرون میاره

غصه های عشق تو باز    آسمونم کم میاره

آسمونی پر ستاره            یه دنیا غصه میاره

تک تک ستاره ها باز      غصه تو یادم می یاره

غصه ی تنهایی تو          یه دنیا غمو دوباره

روی دوش من میزاره      وای که غم غصه میاره

               آسمون شب دوباره

              اشکامو بیرون میاره

بزن بارون كه داغونم
جنون عشق در خونم
بزن پرپر كنم بارون
كه عمرم شد چنان مجنون
بزن مست وخمارم كن
چو آتيشی به بارم كن
بزن ديوانه و مستم
به اميد تو بنشستم
بزن بارون كه دلخونم
مثال لاله وحشی نشون عشق در خونم
بزن بارون كه گريونم
برای چی چشام بازه
نمیدونم. نمی دونم.........

بغض مانده در گلويم در نگاهم حلقه بست

قطره اشكي افتاد و شيشه قلبم شكست

ماتم ناخوانده اي در دل مجال رخنه يافت

آه هم ميهمان شد و در سينه تنگم نشست

كشتي ام در ساحل اندوه و غم پهلو گرفت

موج طوفان غريبي بندبندم را گسست

سرگذشت پشت خنجر رويدادي تازه نيست

يادگاري مانده از قابيل و از روز ازل

آه اگر يكبار دگر باز آيد

 پشت پايي ميزنم بر هرچه بودو هرچه هست.